“45 Years”

124

மனதின் அடுத்தபடி, அதன் பிறழ்வுதான். பிறழ்வுக்குள் அகப்படாமல் சூட்சுமமாக அதனை நகர்த்திச் செல்வதென்பது எல்லோராலும் இயலாத காரியம். மனித சைகோலொஜியென்பது எல்லாவற்றையும் மீறிய ஒன்று. இதற்குப் பால் பேதமில்லை. காதல் என்பதும், அது எதையெல்லாம் செய்யும், ஒருவரைச் செய்யத்துாண்டும் என்பதும் அவரவர் தனிப்பட்ட விடையம். காதல் சம்பந்தப்பட்ட விடையத்தில் ஒருவரும் ஒருவருக்கும் அட்வைஸ் பண்ண முடியாது. அந்த நொடியில் அவர்கள் எதனை உணர்கின்றார்களோ அதனைச் செய்பவர்களாக மாறிப்போகின்றார்கள்.

தமது 45ஆவது திருமணநாள் விழாவை நண்பர்கள் குடும்பங்களுடன் கொண்டாடிக் களிக்க ஆயத்தங்களைச் செய்கின்றார்கள் ஒரு முதிய தம்பதியினர். திரைப்படம் திங்கள் காலை காட்சியுடன் ஆரம்பமாகின்றது. சனிக்கிழமை திருமணநாள் கொண்டாட்டம். இடையிலான ஐந்து நாட்களில் என்ன நடக்கின்றது என்பதுதான் திரைக்கதை. ஒரு முதிய தம்பதியை, அவர்கள் வீட்டு இருக்கையறை, குசினி போன்றவற்றில் முக்கிய படப்பிடிப்பை நாடாத்தி எந்தவித சலிப்பும் இல்லாமல் திரைப்படத்தை நகர்த்த முடியும் என்பதனை நான் “Amour” திரைப்படத்தைப் பார்த்தபோது வியந்திருக்கின்றேன். தற்போது அதே உணர்வுக்குள் எனை இழுத்துச் சென்றிருக்கின்றது “45 Years”. இப்படியான திரைப்படங்களைப் பார்க்கும் போது திரைப்படம் என்றால் என்ன, காட்சிகள் எப்படி அமைக்கப்பட வேண்டும் என்ற பாடத்தையும் எமக்கு நன்றாகவே கற்றும் தந்துவிடுகின்றது.

மென்மையான ஒரு உணர்வுப் போராட்டத்தைச் சலிப்பின்றி நகர்ந்தியிருக்கின்றார் பிரித்தானிய இயக்குனர் Andrew Haigh. 45 வருடங்களாக தன்னைக் காதலித்து, அன்பாகக் குடும்பம் நாடாத்திக்கொண்டிருக்கும் கணவனின் காதல் பொய்யானது, அவனால் இத்தனை வருடங்களாக தன்னை இரண்டாம் இடத்தில்தான் வைக்க முடிந்திருக்கின்றது என்று மனைவி அறிந்து கொண்ட போது அவளுக்குள் எழும் ஏமாற்றம், கோபம், வாழ்வின் கடைசிக் காலத்தில் நோயுற்றிருக்கும் கணவனை கைவிடவும் முடியாது, குழந்தைகள் அற்ற நிலையில் தனிமையும் அவளுக்கு அச்சத்தைக் தருகின்றது, நண்பர்கள் உறவினர்கள் சிறந்த தம்பதிகள் என்று நம்பும் பட்சத்தில் அதன் பெருமையையும் உடைக்க முடியாமல் தவிக்கின்றாள் அவள்.

கணவனின் முன்னாள் காதலி 50வருடங்களுக்கு முன்னர் பனிச்சறுக்கு விபத்தில் இறந்து போகின்றாள். அவள் உடல் கண்டெடுக்கப்படவில்லை. திரைப்படம் ஆரம்பமான திங்கள் காலை, கணவனுக்கு விபத்து நடந்த சுவிஸ்லாந்திலிருந்து அவனது காதலியின் உடல் கண்டெடுக்கப்பட்டதாக தகவல் வருகின்றது. முன்னாள் காதலி என்று கணவன் குறிப்பிட்ட பெண் கணவனின் முன்னாள் மனைவியென்பதும், அவள் இறக்கும் போது கற்பமாக இருந்திருக்கின்றாள் என்பதும், இத்தனை வருடங்களாக வீட்டில் வேண்டாத பொருட்களைப் போட்டு வைத்திருக்கும் மேல்மாடி அறையில் அவளது புகைப்படங்களின் ஒளிப்பதிவைப் போட்டு தினம் தினம் கணவன் அதனைப் பார்த்து வந்திருக்கின்றான் என்றும் அவளுக்கு தெரிந்த போது, தான் ஏமாற்றுப் பட்டுவிட்டேன் என்று திகைத்துப் போகின்றாள். கற்பமாக இருந்த மனைவியை விபத்தில் இழந்த கணவன், தன்னால் மனைவியைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போன குற்ற உணர்வில் தவிக்கின்றான் என்பதனை அவளால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தாலும், அதே நேரம் தனது கடந்த கால வாழ்க்கையை தன்னிடமிருந்து மறைத்து, இன்றும் காதலியின் நினைவோடு வாழ்கின்றான் என்ற உண்மை அவளின் முகத்தில் ஓங்கி அறைகின்றது. கணவனை அணைக்க முடியாமலும், முற்றாக வெறுக்க முடியாமலும் தவிப்பதோடு திரைப்படம் நிறைவு பெறுகின்றது. இதற்கு மேலால் இத்திரைப்படத்திற்கு சிறந்த ஒரு முடிவைக் கொடுத்திருக்க முடியாது.

ஆர்ப்பாட்டம் அற்ற படப்பிடிப்பு, காட்சியமைப்பு என்று 90 நிமிடங்கள் போனது தெரியாமல் நகர்ந்தது “45 Years” திரைப்படம். பல உலக திரைப்படவிழாக்களில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றது. முதிய தம்பதிகளாக  Charlotte Rampling உம்  Tom Courtenay  நடித்திருக்கின்றார்கள்.
சுமதி பாலராம்.