கனடா மூர்த்தி எழுதும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்

131

ளம் இயக்குனர் செந்தில் வினு தான் எடுத்திருக்கும் ‘Waiting for Summer’ என்ற ஆங்கிலப் படத்தை சென்ற வாரம் யோர்க் சினிமாவில் திரையிட்டார். அவரது அழைப்பின்பேரில் நாம் பலரும் சென்றிருந்தோம். அது குறித்து நினைத்துப் பார்க்கிறேன். பொதுவாகவே அழைப்பின் பேரில் திரையிடப்படும் பல படங்கள் குறித்த ‘பேரனுபவத்துடன்’ தியேட்டருக்கு செல்லும் நமக்கு இம்முறை கிடைத்தது இன்ப அதிர்ச்சி. படம் குறித்த விமர்சனங்கள், பல கேள்விகள் மனதில் எழுந்தாலும் ஒட்டுமொத்தமாக ‘அட.. நல்லாத்தான் செய்திருக்கிறார் செந்தில் வினு’ என்று வியப்புடன் கலந்த ஆச்சரியம் உருவாகி தியேட்டரை விட்டு வெளியே வந்தோம். “அடுத்த படம் கட்டாயம் செய்யுங்கள்” என்று அனைவரும் வேண்டிக் கொள்ளும் அளவிற்கு படம் இருந்தது!  (இந்தப் படத்தை பார்க்காதவர்களுக்கு படத்தை ஒரு முறை பார்த்தபின் இதைப் படியுங்கள் என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு…. கதையைப் பார்ப்போம்.)

ஸாச் (Zach) என்ற பெயர் கொண்ட இளைஞன்… அவனது இளம் பிராயம் இன்பமயமாக இருந்திருக்கவில்லை. தன் சிறுவயதுக் காலத்திலேயே அவனது தாய் அவள் ஒரு நடிகையும்கூட மீளமுடியாத குடிப்பழக்கத்திற்கு ஆளாகிவிட்டவள். தாயிடம் இருந்து அந்நியப்பட்டவனாக இருக்கின்ற ஸாச் இப்போது ரொறன்ரோவில் தனியே வாழ்ந்து வருதிறான் தன் தாயை வெறுக்கின்றவனாகத்தான் இருக்கிறான்.

ஷன்ரல் (Chantal) பெயர் கொண்ட யுவதி… இவளது சிறுவயதுப் பிராயமும் குடும்பப் பிரிவுகளால் தனிமைப்படுத்தப்பட்டது. திருமண ஆலோசகராக வேலை பார்க்கும் அவள், ஒரு கட்டத்தில் தம்மைப் பிரிந்துபோன தந்தையைத் தேடிக் கண்டு பிடிக்க வேண்டும் என ஆவலுறுகிறாள். இசைக் கலைஞரான தன் தந்தையை தேடி மொன்ரியாலில் இருந்து ரொறன்ரோ வருகிறாள்.

தன் தாயை வெறுத்து, வெறுப்பைக் கக்கும் அவனும், தன் தாயைப் பிரிந்துசென்றுவிட்ட தந்தையை பாசத்துடன் தேடும் இவளும் சந்திக்கிறார்கள். இவர்களுக்கிடையே முளைவிடும் மெல்லிய காதல். அந்தக் காதல்தான் படத்தின் கதை என்று நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்க அந்தக் காதலுக்குப் பின்னால் இருவரது பெற்றோரைக் குறித்தும் படம் ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாமல் அழுத்தமாக விரிகிறது. ‘நம்ப முடியாது’ என நாம் நினைக்கும் வகையில் சில சம்பவங்களும், மனதைத் தொடும் அற்புதமான இழைகளும் கூடவே உண்டு.

படம் நகரும்போதே அதில் இயல்பும், மிகைப்படுதலும் மாறி மாறிக் கலந்திருக்கிறதோ என்ற குழப்பம் வராமலில்லை. இந்நிலையில் ‘எதை ஏற்பது எதைத் தவிர்ப்பது’ என்ற கேள்வி எழவிடாமல் படத்தை நகர்த்தி – ஒரு அழகான கிளைமாக்ஸ் வைத்து – படத்தை முடித்ததுதான் இயக்குனராக செந்தில் வினு செய்த சாதனை. உதாரணத்திற்கு ஹீரோவும், ஹீரோயினும் பக்கத்துப் பக்கத்து அறைகளில்தான் இருக்கிறார்கள் என்பது தெரியாமல் வாழ்ந்து வந்திருக்கிறார்கள், Henny Stenfold என்ற இசைக் கலைஞரின் போஸ்டரை ஒட்டிவைத்து ரசிக்கும் அளவிற்கு ஹீரோயின் இருக்க, ஹீரோ அதே இசைக்கலைஞரை பூட்டிய கதவுக்கு இந்தப்புறம் நின்று அடிக்கடி பேசுகிறான். இப்படியாகத் திரைக்கதையில் வரும் முடிச்சுக்கள் பல கொஞ்சம் ‘சினிமாத்தனமாக’ இருக்கிறதே என்று மனதில் தோன்றினாலும், ‘அதுதான் படைப்பாளி சொல்ல நினைத்த கதை’ என்று அமைதியடைய வேண்டி இருக்கிறது. (இன்னும் பல குழப்பங்களுக்கான விளக்கங்களை திரையரங்கில் வைத்தே விளக்கி எம்மை ஓரளவு சமாதானப்படுத்தி விட்டார் செந்தில் வினு என்பதால் அவை குறித்து இனிப் பேசவேண்டியதில்லை.)

ரொறன்ரோவின் Street Carகள் ஒடுவதாகட்டும், சீன எழுத்துகளோடு பின்னிக் கலந்த Chinna Townனின் பரபரப்பாகட்டும், ரொறன்ரோவின் வானைத் தொடும் CN tower, Ferry ride கொண்டோமேனியம் வீடு, Coffee shopகள், Barகள் என நாம் அன்றாடம் பார்க்கும் அதே இடங்கள்தான்… ஆனால் அவற்றைப் படத்தில் காணும்போது ஒரு பரவசம் ஏற்படுகிறது. (பரவசம் காணாததை கண்டதால் வருவதில்லை. கண்டதைக் காணும்போதும் வரும்.) பூட்டியிருக்கும் கதவிற்கு மறுபுறத்தில் நோய்வாய்ப்பட்டு வாழ்வின் இறுதிக்கட்டத்துடன் மரணத்தை எதிர்பார்த்து புலம்பிக்கொண்டிருக்கும் முதியவர்தான் Henry Stenfold என்பது அந்தக் கரெக்டரின் குரலால் மட்டும் உணர்த்தப்படுகிறது. கதாநாயகனுடன் அந்த காரெக்டர் செய்யும் சம்பாசனை ஒருவித வலியுடனான தவிப்பை அவனுக்கு மட்டும் தரவில்லை. நமக்கும்தான்.

கனடாவில் குடும்ப வாழ்வு எதிர்கொள்ளும் பல படிப்பினைகளையும் செந்தில் வினு கதம்பமாகத் தருகிறார். ‘ஒரு குடும்பம் மகிழ்ச்சிகரமாக வாழ்வது’ என்பது பெற்றோர் சேர்ந்து வாழ்வதால் மட்டும் ஏற்படுவிவதில்லை. பெற்றோர் ஒருவரை ஒருவர் பிரிந்து வாழ்வதும் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சிக்காகத்தான் என்பதை Paul Cartierரின்  வாழ்க்கை சொல்கிறது. வசனம்:”Some people you can care by being on there side… And some it is better with the distance… ” தந்தையை தம்முடன் வருமாறு ஷன்ரல் கெஞ்சும் இடம் அவ்வளவு அழகாக பதிவாகி இருந்தது. அதேபோல், தாயின் காதலனை ஸாச் திருப்பி அனுப்புவது, கடைசியில் ஸாச் தாயைத் தேடிப் போவது எல்லாமே ‘மனித மனம் ஒரு குரங்கு’ என்பதை காட்டுகிறது. இப்படியாக அழுத்தமான காட்சிகளைக் கொண்டதொரு தமிழ்ப்படம் கனடாவில் வருமாக இருந்தால் அதுவே கனடாத்தமிழ் திரைப்பட உலகில் ஒரு மறுமலர்ச்சி என வைத்துக் கொண்டாடப்படலாம். ஹ_ம்… தமிழர் ஒருவர் அதை ஆங்கிலத் திரையில் காட்டியிருக்கிறார். தமிழராக நாம் ஏன் இதையே செய்யவில்லை என்ற கேள்வி பெருமூச்சுடன் எழுகிறது.

இயக்குனர் ‘தான் ஒரு இந்தியர்’ என்பதை பார்வையாளர்களுக்கு சொல்வதற்காகத்தான் இறுதிக் காட்சியை ஒரு முத்தாய்ப்பாக வைத்திருப்பாரோ என்ற சந்தேகம் கதாநாயகன் ஸாச், ‘தான் இந்தியா செல்லப்போவதாக’ சொல்லும்போது மனதில் தோன்றுகிறது. நாயகனின் ‘இந்தியாவிற்கான தேடல் எதற்கு?’ என்பதை Justify பண்ணும் அழுத்தமான காட்சிகளோ விளக்கங்களோ படத்தில் போதாது என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. (எங்கோ ஓரிடத்தில் வெறும் வசனத்தில் அதற்கான விளக்கம் சொல்லப்படுகிறதுதான். ஆனாலும் அவை மேலோட்டமான வரிகள்தான்.) இருந்தபோதும், கடைசியில் எதுவுமே நடக்காததுபோல “தான் இந்தியா செல்ல முடிவு செய்துவிட்டதை” அவன் சொல்லும்போது, அவள் அதை மௌனமாக ஏற்றுக் கொள்வது அழகான கவிதையாகத் தெரிகிறது. (இந்த இடத்தில், ‘இந்தியா’ என்பதற்குப் பதிலாக ‘தமிழ் அடையாளத்தை’க் காட்டுவதாக அந்த முடிவு இருந்திருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்குமே என எனது ‘தமிழ்ப்புத்தி’ அந்த இடத்தில் ஓலமிட்டதையும் மறைப்பதற்கில்லை. ஹலோ டைரக்டர் செந்தில் வினு ஸார், தமிழர்களில் ஒருவரான உங்களின் படைப்பு இவ்வளவு சிரமத்துடன் அற்புதமாக உருவாக்கப்பட்டு வெளி வரும்போது – ஓஸ்கார் வாங்கும்போது ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் தமிழில் பேசியதுபோல – அந்தப் படைப்பே நம் தமிழ் அடையாளத்தையும் பார்வையாளர் மனதில் பதிய வைக்க வேண்டாமோ? உங்க ‘இந்தியா’வா? அல்லது நம்ம தமிழா?)

எல்லாவற்றையும்விட இந்தப் படத்தில் என்னை உலுக்கிய விடயம் ஒன்றே ஒன்றுதான். அது மயானத்தில் நடக்கும் அந்தக் கடைசிக் காட்சி. மரணித்துப் போய்விட்ட ஒரு இசைக்கலைஞனின் சவ அடக்கத்தை அவனது ரசிகர்கள் துள்ளிசை பாடி, மகிழ்ச்சிக் கொண்டாட்டம்போல செய்கிறார்கள். ‘ஆண்டாண்டு தோறும் அழுது புரண்டாலும், மாண்டார் வருவரோ மாநிலத்தீர் – வேண்டா நமக்கும் அது வழியே நாம்போம் அளவும் எமக்கு என் என்று இட்டு உண்டு இரும் ” என்ற ஒளவையார் வரிகளைப் புரிந்தவன், “சென்றதினி மீளாது மூடரே, நீர் எப்போதும் சென்றதையே சிந்தை செய்து கொன்றழிக்கும் கவலையெனும் குழியில் வீழ்ந்து குமையாதீர் சென்றதனைக் குறித்தல் வேண்டா இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தோம் என்று நெஞ்சில் எண்ணமதைத் திண்ணமுற இசைத்துக் கொண்டு தின்று விளையாடி இன்புற்றிருந்து வாழ்வீர்” என்ற பாரதி வரிகளைப் புரிந்தவர்கள் இப்படித்தான் செய்வார்கள். கடைசி கிளைமாக்ஸ் காட்சிக்கான மூலம் ஒளவயாரிடம், பாரதியிடம் இருந்தே  வாங்கப்பட்டிருக்கிறது… தமிழேன்டா..

அடுத்தது எப்போ பாஸ்?